NIEUWS

04-11-2018

Olympia 3 sneeuwt voorbij Avereest 2

Op een koude, maar zonnige novembermorgen kwamen de mannen van Olympia 3 bijeen op sportpark ’t Hoenbroeck. De uitwedstrijd tegen vv Avereest 2 stond op het programma en de mannen hadden er zin in. De high fives waren niet van de lucht, bemoedigende knikjes werden uitgewisseld en hier en daar klonk het nog gewaagdere ‘hup Olympia’ al uit de kelen.

In de auto naar sportpark De Balk, treffend weergegeven op een – u raadt het al – balk, nam coach Kompanje het woord. Hij sprak lang, met mooie volzinnen. Cruyffiaans klonk het ‘We moeten niet voorbij worden gesneeuwd’. Niemand in de auto die snapte wat hij ermee bedoelde, maar amechtig werd er geknikt. Geen ziel die zijn basisplaats op het spel wilde zetten. Zelfs Jan niet.

Rechtsback

Hij had er even aan gedacht niet te komen, bekende die. Dat hij de, excuses voor de woordkeuze, hoer van het elftal was; hij wist het en hij had zich er lang, lang geleden al bij neergelegd. Hij was middenvelder, aanvaller, centrale verdediger en zelfs keeper geweest dit nog prille seizoen. Allemaal prima, maar nu vond hij zich ineens terug op de rechtsback. Inwendig huilde hij. Een man met zijn kwaliteiten. Wanneer gingen ze het nu eens zien?

Lok had geen idee van de tranen van Jan. De aanvalsleider reisde apart richting Avereest vanuit zijn riante villa in Ommen. Iets eerder dan zijn teamgenoten kwam hij aan op De Balk. Op weg naar de kleedkamer kwam hij voorbij het kleedlokaal van de opponent. Hij legde zijn oor te luister bij het openstaande raam, waarbij zijn twee meter vijftig lange gestalte mooi van pas kwam. “Vandaag kunnen we laten zien of we bij de top horen”, zo hoorde hij, hetgeen hij bliksemsnel doorspeelde naar Kompanje en de rest van zijn teamgenoten. Het plan van Avereest 2 was duidelijk; die wilden dus winnen.

Springveren

De tegenstander had zich goed ingelezen, zo bleek toen de wedstrijd in gang was gezet. Centrale verdediger nummer 1 had springveren besteld om het gevaar door de lucht van Lok de bezweren. Het pakte buitengewoon goed uit voor de thuisploeg. Olympia kwam nimmer in zijn spel, speelde ver onder zijn kunnen en werd – eerlijk is eerlijk – een helft lang gewoon overklast door de thuisploeg.

Dat het 1-1 stond bij de rust was een klein wonder. Een lange peer van Ruud (een afgemeten voorzet vond hij, een ziekenhuisbal vond Kjelt - wie van hen gelijk had, laten we in het midden) belandde voor de voeten van Karel, die speciaal voor de gelegenheid al na vier uur slaap uit zijn bed was gekomen - waarvoor hulde! – en de vleugelflitser zorgde voor de 0-1. Verder dan de 1-1 kwam het knap combinerende Avereest niet voor de pauze, mede door de onverschrokken verschijning van Boertje in de goal.

Avereestse schonen

Na de rust was alles anders en of de aanblik van de schoonheid van het Avereestse dameselftal bij het verlaten van de kleedkamer daaraan had bijgedragen, we zullen het nimmer weten. Maar zelfs Kasper kon een welgemeende ‘wauw’ niet onderdrukken. Hoewel Avereest nog wel op een 2-1 voorsprong kwam, was de wedstrijd nu meer in evenwicht, met de beste kansen voor de bezoekers. De 2-1 viel uit een strafschop, bij de 2-2 nauwelijks drie minuten later, was dat eveneens het geval. Op beide beslissingen viel, op zijn zachtst gezegd, wel wat aan te merken, hetgeen de 22 spelers en de begeleiding dan ook gretig deden. Kelderklassepenalty’s, zo omschreef Rick ze op de app voor de gespannen thuisblijvers, en daar was geen woord aan gelogen.

Uiteindelijk was het Olympia dat met de drie punten aan de haal ging en een even wonderlijke als briljante combinatie ging daaraan vooraf. Donderdagmiddag waren de vrienden Kjelt en Ruud nog naar het speeltuintje in De Horst geweest om de variant in te studeren. ‘Als jij nu eens een Bep Bakhuys doet’, stelde eerstgenoemde voor. ‘Dan doe ik een volley, waarvan iedereen denkt dat ie mislukt. Kun jij mooi profiteren.’

Opmerkelijke aanvalsvorm

In de uren die volgden perfectioneerden de twee vrienden deze opmerkelijke aanvalsvorm. Bal na bal vloog door de lucht, aangegooid door afwisselend familieleden van het duo, lokale basisschoolkinderen van De Driemaster, gepensioneerde ouderen en zelfs een buurtagent die toevallig voorbij liep. Dat het daarbij met bakken uit de lucht kwam, deerde de twee vrienden niet. Gescoord moest en zou er worden.

En zo geschiedde. Karel gaf de pass, Kjelt raakte de bal zoals afgesproken maar half en Ruud dook de bal á la Bakhuys tegen het net. Een explosie van vreugde volgde. Zo groot was die explosie dat er twee man vroegtijdig naar de kant moest, gereprimandeerd door de scheidsrechter, waardoor Olympia het duel met negen man eindigde. Op de eerste beslissing was wellicht nog wel wat aan te merken, de tweede was een zuivere moordaanslag, waarvoor Batteram zijn excuses hierbij nogmaals aanbiedt aan zijn opponent.

Zwaarbevochten

Manmoedig hield Olympia in het vervolg stand met twee man minder. In de laatste halve minuut nog gesteund door de komst van Ziele, terug van lang blessureleed, werd de overwinning over de streep getrokken. Een even zwaarbevochten als prachtige overwinning voor de mannen van coach Kompanje. Volgende week wacht Dieze West. Aanvang: 14:30 uur. Komt allen!

NIEUWSARCHIEF

ZOEKEN

FORMULIEREN

PROGRAMMA EN STANDEN

CLUBSHOP

[ADVERTENTIE]